Ona sorsanız o artık "abi oldum" diyor.
Bana sorsanız "benim uysal minik Bulut'um ne zaman bu kadar değişti" diyorum..
2 yaş sendromu diyorlardı da "ammann 2 yaşın sendromu ne kadar büyük olabilir diyordum" kendi kendime ama yanılmışım..
Bebeklikten çıkıp birey olmaya başlıyorlar..
Ama insan yeni olmaya çalıştığı şeyde bir acemilik yaşamaz mı..?
Daha ilk günden bu kadar karakter konur mu ortaya..
Neymiş efendim herşeyi "kendi" yapacakmış..
Çoğu zaman cesaretini kırmayayım destek olayım falan diyorum ama
Benim de bir sabrımın sınırı var..
Bu dönemlerde insanın en son ihtiyacı olan şeyse
"çocuk bakımında dikkat edilmesi gereken 10 önemli şey" tarzında Mars'tan yazılmış kitaplar ile nasihat..
Sonuçta insan ne çektiği bir tek kendi biliyor..
ve yapması gerekenleri ise tamamen hayatta kalma içgüdüsü ile buluyor..
Neyse..onlarda bizde yaşayarak öğreneceğiz galiba..
Herkese iyi haftalar...
